• Ippothesis

Αυτό το μαύρο άλογο μήπως ήταν δικό σου;- That black horse in the slaughterhouse, was it yours?

«Η πορεία προς τα σφαγεία ξεκινά από τους ιδιοκτήτες»

Κάθε φορά που υποδεχόμαστε ένα καινούργιο άλογο σε έναν ιππικό όμιλο, στη σχολή, σε ιπποδρομιακό ή ιδιωτικό χώρο γίνεται ένα μικρό πάρτι για να το καλωσορίσουμε. Όλοι είναι χαρούμενοι και το άλογο γίνεται κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Το περιποιούμαστε, αγοράζουμε καινούργια κουβέρτα, γκέτες, καπίστρι, βάζουμε το όνομά του σε μια μικρή επιγραφή έξω από τον στάβλο του, κρεμάμε μια χάντρα για το γούρι και φροντίζουμε ώστε η ζωή του να είναι όσο το δυνατόν πιο ευχάριστη και όμορφη. Τι γίνεται όμως όταν δεν μπορούμε να παραμείνουμε οι ιδιοκτήτες του γιατί οι συνθήκες έχουν αλλάξει κυρίως οι οικονομικές . Για κάποιους όταν δεν τους είναι πλέον χρήσιμο βιάζονται να το ξεφορτωθούν. Οι περισσότεροι δυστυχώς θεωρούν αυτονόητο το γεγονός να το πουλήσουν ακόμα και σε εξευτελιστικές τιμές σε ανθρώπους που τους διαβεβαιώνουν πως θα το φροντίσουν οι ίδιοι ή ότι αναλαμβάνουν να το πουλήσουν σε άλλους. Η συνείδησή μας είναι ήσυχη πως έχουμε κάνει ότι καλύτερο μπορούσαμε και ότι ο πρώην αγαπημένος φίλος μας θα «βρει τον δρόμο του». Η αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική. Σπάνια θα βρουν ένα καινούργιο σπίτι και το πιθανότερο να έχουν άσχημο τέλος. Η πορεία των ιπποειδών προς τα σφαγεία έχει πάντα έναν σταθμό, τους μεσάζοντες. Είναι εκείνοι που εμφανίζονται είτε οι ίδιοι είτε κάποιος που έχει φιλική ή αθλητική πρόσβαση σε χώρους όπου φιλοξενούνται ιπποειδή. Δίνουν την δική τους ωραιοποιημένη «λύση» ακόμα και σε ιδιοκτήτες που αντιμετωπίζουν οικονομικό πρόβλημα και αδυνατούν να συντηρήσουν το ζώο. Όταν το άλογό μας καταλήξει στα χέρια τους η ζωή του δεν θα θυμίζει τίποτα από το παρελθόν. Θα παραμείνει για μήνες εκτεθειμένο σε χωράφια μέχρι να εξαφανιστεί γιατί το «εμπόρευμα» πρέπει να ανανεωθεί. Ένα τόσο μεγάλο ζώο δεν μπορεί να στέκεται μερόνυχτα εκτεθειμένο στις καιρικές συνθήκες χωρίς προστασία, νερό ή φαγητό. Δεμένο με σχοινί για να μην μπορεί να απομακρυνθεί. Αδύναμο, υπομένει τα πάντα χωρίς όμως να μπορεί να αντιδράσει. Μήνες στέκεται επάνω στις ακαθαρσίες στις οποίες θα αποφύγει να ξαπλώσει παρά μόνο αν λυγίσει και δεν έχει δυνάμεις να είναι όρθιο Μόλις συμπληρωθεί ένας ικανοποιητικός αριθμός ιπποειδών έρχεται ο «έμπορος», ας τον ονομάσουμε ο Ιταλός, για να ελέγξει το εμπόρευμα και να υπολογίσει το κέρδος. Όσα θεωρεί πως θα του αφήσουν περισσότερα χρήματα θα αναχωρήσουν για τα γειτονικά σφαγεία. Η τύχη των υπολοίπων πάντα αγνοείται. Η έλλειψη από την νομοθεσία επιβολής κατοχής συγκεκριμένου εγγράφου ή ηλεκτρονικής σήμανσης για όλα τα ιπποειδή ουσιαστικά εξυπηρετεί το παράνομο εμπόριο και την εξαγωγή τους στα σφαγεία. Οι μεσάζοντες πληρώνονται για αυτή την δουλειά και για τον λόγο αυτό την προστατεύουν όσο καλύτερα μπορούν. Οι ανεπιθύμητοι κρατιούνται μακριά με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο. Η ψυχολογία των αλόγων μας πριν τον θάνατο είναι ότι χειρότερο θα μπορούσαμε να τους δώσουμε. Φοβούνται γιατί νιώθουν πως το τέλος πλησιάζει, αισθάνονται πανικό, είναι έρμαια στα χέρια των σφαγέων και απελπισμένα αφού δεν μπορούν να αντιδράσουν. Και σίγουρα κάπου εκεί ίσως περιμένουν κάποιον να τα σώσει. Δεν καταλαβαίνουν γιατί τα τιμωρούμε με αυτόν τον βίαιο τρόπο. Η πορεία προς τα σφαγεία διαρκεί πολλές ημέρες μέσα σε φορτηγά χωρίς νερό, φαγητό, στάση για ξεκούραση. Στοιβαγμένα το ένα δίπλα στο άλλο να στέκονται μερόνυχτα πάνω στις ακαθαρσίες τους. Μυρίζουν τον θάνατο και νιώθουν απελπισμένα. Όταν φτάσουν μπαίνουν σε μικρούς χώρους σαν κουτιά όπου κάποιος από ψηλά τα πυροβολεί στο κεφάλι για να πέσουν αναίσθητα. Μετά τα κρεμούν ψηλά για να τα αποκεφαλίσουν και να τα γδάρουν. Σε άλλα όχι τόσο σύγχρονα σφαγεία τα χτυπούν μέχρι αναισθησίας με ρόπαλα και μετά τα κρεμούν κι αυτά από τα πόδια. Τα αποκεφαλίζουν και προχωρούν στον τεμαχισμό τους. Στην φωτογραφία το μαύρο άλογο συνέρχεται από την αναισθησία και παρακολουθεί αβοήθητο την σφαγή των υπόλοιπων και τέλος την δική του. Μήπως ήταν δικό σου αυτό το μαύρο άλογο; Εκείνο που ήξερε την φωνή σου; Εκείνο που σου έδωσε νίκες και σε έμαθε να αγωνίζεσαι; Ας σταματήσουμε αυτή την φρίκη. Μονάχα αν o καθένας από εμάς φροντίσει υπεύθυνα την τύχη του ζώου που κάποτε μας βοήθησε θα σταματήσει αυτή η φρικαλεότητα.

“Road to slaughterhouses has a starting point, the owners“